نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ۱٢:٢۱ ق.ظ روز چهارشنبه ۱۱ فروردین ،۱۳۸٩
به عسل عزیزم که نشکفت هرگز:
هر وقت خوبم، عسل با من است.... وقتی نه ، با من است هنوز، کلافه و گنگ که خواب را دخیل بسته ام، با من است. سحر گاه به وقت گَُل یا فرو شدن به گِل، یا به خواب یا ... قبل تر حتی، نگاهم که می کند شاه راه هستیست چشم هاش سوی من، لبخند که می زند... یعنی باید مو هایش را شانه کنم... لبخند که می زند، یعنی هست... واین را خوب می داند... و این را خوب می دانم. وقتی خسته ام یا عاشق، نگاهش خسته گیم را می گیرد و لبخندش، عشقم را ، بلند می کند، پرواز می دهد. و وقتی نگاه هایش در آغوشم به بن بست می رسند... هنوز هست... فراموشیم بده... دانستگی این فاجعه در ابتدای تو که نیامده همیشگی ترین "هستی"، دریچه انهدام است، درست در نخستین ثانیه های بهار، درست در فوران اولین قطره های بارور، درست در ابتدا... یا قبل تر حتی. وقتی بیدار می شوم گاهی نگاهش همیشه در ابتدای چشم هام است... حقیقت همیشگی این روز هاست وقتی در آغوشش می کشم... بی آنکه باشد... حتی زمانی که مادر عشق را که تاریخچه تولد است , دل دل می کند، عسل، سال هاست که شفیره اش را شکافته است.
سعید هابیل
٨٩/١/٨
تهران
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ٢:۳٦ ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳ آذر ،۱۳۸٧
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ٦:۱٠ ب.ظ روز جمعه ۱٠ آبان ،۱۳۸٧
برای بهراد اسلمی و وحید به خاطر نقاشی ها و مهم تر از اون حس زیباشون.
لامسه گس ادراک
ذرات معلق و زنده،
غلتان در سیلان از دست...
تنی از درون، مجسم، بر سطحی تشنه... می ماسد.
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ۱:۳٤ ق.ظ روز دوشنبه ٩ اردیبهشت ،۱۳۸٧
تو قصه نیستی که هی باز گو کنی این خودت را، این...
بی پروا
بی اساس
با انزوا
بی...
بی من
در این مکرر ناچیز
همیشه، در انتهای تمامی حدود ، کاش، در بی کرانه
و امروز در ابتدا، ابتدائی ساده لوحانه ناچیز اما
"بزرگترین قصه من، این مکرر تا چیزم، زندگانیم آه ... "
اصلاً یادت هست ، که امروز هیچ قصه نداشتیم ، هیچ و اکیداً
تا بگوییم
و تا خواب
وتا خودت
در خواب
بی من
اصلاً یادت هست؟ امروز چه دور بود و چه دستهای هر دو خود هامان در گذر ، همیشه در گذر از کودکانه خالی می ماند، بی قصه ...
نیستی راوی خوبی، نبودی.
همیشه یادم خواهد آمد به ابتدا، به نخستین ِ روایت، به تو
چرا همیشه از حرف هایت صدای اره می آید؟
چرا صدای مچاله شدن می دهی؟
در صفحه... صفحه هایت
هی بی پروا
نا چیز
هی
بی اساس
بی من ...
یادم به کودکانه می رود
به نخستین و عشق و ... امروز...
تو قصه نیستی که هی باز گو کنی
این تکرار را
بی من
و این روایت نا چیز
نوشته نمی شویم و خوانده شاید .... قصه هامان را در سکوت...
کاش بغل داشتیم دست کم،
یا جا برای این همه
و بغض برای انتهای تمامی حدود...
که نیست دیگر و به جایش بر دیواااااااااااااااار
همیشه به عزای قصه
میخ می کوبی و قاب می کنی
بی پروا
بی اساس
با انزوا
بی من.
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ۱۱:۱۱ ب.ظ روز سهشنبه ۱۱ دی ،۱۳۸٦
در انتهای مسدود زمان ایستاده ام و تاریخ های تولد رو به پشت سر پیش می روند ... چه نا آشنا پیر می شوم.
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ٦:٥۱ ب.ظ روز یکشنبه ٦ آبان ،۱۳۸٦
Lost Dreams
All those black and white pictures were my heaven on earth
And all those fictions were my world of dreams
But they cut my hands of soul
And got all those valleys I used to strole
Life is like this son…
Life is like this
Life is like this son…
Life is like this
Your childhood is gone
And you are bound to the earth up to
the last moment
This is a new page of your life…
Saeid habil
86/6/7
پ.ن: این لیریک رو برای یه قطعه راک نوشتم که متاسفانه امکان تنظیمش هیچ وقت فراهم نشد ...و چون به علت مشغله کاری خیلی وقته نمی رسم آپ بشم اینجا آوردمش ... باز هم تا عبووووور...
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ۱٢:٥٤ ق.ظ روز شنبه ۱٤ مهر ،۱۳۸٦
سپیده دمان روشن دستانت لغزید از دست نه ، از دل و
فرو ریختم
شلاله های بی صدای چشم ،چشمان این دل و
فرو ریختم
و تنها آنجه ماند تنها بود و من و تکرار
تکرار بی امان نام ، نامت
در لا به لای کو چه های چهار سال تنها و تنها و من
بی بازگشت عزیز روزهای امان و عطر یاس
بی بازگشت تیتر صفحه ی اول من است
و امروز تنها ، تنها ماندست و
خاطره ی لرزان سقوط دستانم
تنها من ماندم و مارش پوسیده ی دری بسته...
صدایی مسدود
که تکرار من است و زمزمه های مکرر چرکین آینه ای
که از حادثه وهم انگیز تولد تا کنون
همیشه راست گفته ست
وچه کودکانه کمر به شکستن آینه بستم
غافل از هذیان ممتد تکرار
تکرار شماته دار عریانی من در آینه
و اکنون هزار آینه کمر به شکستن من بسته اند
هزار آینه کوچک
که تا صدای مه آلود ناقوس پایان
همه راست خواهند گفت
تابستان 84
پا نوشت: به گمانم امروز تلخم ،خیلی تلخ ، و نوشته های امروز هم... همینه که نوشته های دیروز رو تو بلاگ میارم تا عبور زمان ، عبورمن ، تلخی ... کسی چه میداند شاید فردا آفتاب روشن تر بتابد
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ۱:٤٤ ق.ظ روز دوشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٦
قسمتی معین از مساحت روحم ،قسمتی معین از روح فشرده ست
آجر آجر چیده ست گذشته بر قسمتی معین از سطوحم ، دردناک
و بعد ،به پیش رویت پشت می کنی ،پشت می کنی و می نشینی گذشته را پهن می کنی جلویت تکه تکه هی می شکافی ، می دوزی و وصله می زنی و
ممنونم آقای معروفی ، ممنون فقط قسمتی معین از حجم روحم فشرده ست همین،آفتاب اگر در آید از پشت ابر بهتر می شوم
مقداری
معین از حجمم را مه گرفته... وتصویر ها، مبهم و گنگ می گذرند ، می لغزند و
گم می شوند گاهی و هی می شکافی ، می دوزی و وصله می کنی و ... کلاژی در
خور این سالیان؟
درست است آقای معروفی" آدم چایی می خورد که به شاشیدنش بیارزد" و پشت به
پیش رو وصله ها و تکه هان که در چای حل می شوند و هم می زنم ، قسمتی معین
از ازدحامی غلطان... ذررات چرخان و متبلور کودکی، معلق،هم می خورند و برق
زنان چشم هر نرم تر از سنگی را خیره می کنند و چای را رو به پشت سر با هر
چه نرم تر ازسنگ می شود خورد. گذشته، گذشته تلخ است، سخت و تلخ اما این
ذرات متبلورآی این ذرات به شاشیدنشان می ارزند این تبلور شیرینی ست شیرین
و سر می کشم و یکی که پیر است و دیر در تمامی ذرات وجودم در تمامی این حجم معین و فشرده در می زند ونیستم
نوشته شده به 86.5.10
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ٧:۳٧ ب.ظ روز سهشنبه ٢٧ شهریور ،۱۳۸٦
ستون های سنگی فریاد
سیم های کشیده احساس آویزان دست ها انگشت انگشت سفید و نشسته ،استخوانی و سفید و تندیس،تندیس های مرمرین میکل آنژ چون ستون هایی از سنگ بر سیم ها ی کشیده و لرزان خود را بنا می کنند صدای
کشیده شده ای از درون مرد و انگشتان و سیم ها که هی کج می شود و دور، چه
دور می رود و خطوط لرزان صدا که هی می خواهند مرا به یاد نیاندازند که
...چه می نویسی؟ هی
لایه لایه تر می شوم و موسیقی چند لایه چند برگ چون پرتره های سیاه قلم که
تویشان می روی هی فرق می کنی و نت ها ، که آشنان شاید. و صدای ستون های
گرانیت و استخوانی بر سیم ها که چه خم مانده احساسم و کرخت تو چه سازت فریاد دارد با خودش برایت می کشد ؟ فریاد و ... تو چشم می بندی چقدر
سازت و ستون های گرانیتی فریادت لحجه دارند و هی کج می مانند و خم و چه
نزدیک می شوند به دشت های کو دکی و سرزمین سبز سر زنده من تو
هم ستون هایت که به سیم می خورند خیل نیزه دارانند از فلز که هی برق می
زنند بر می خیزند، علم می شوند و تو علمدار فریاد های فلزی که بنا می کنی
در شات های کو چک و کو تاه ذهنم که من می بینم چه می نوازی نمی شنوم. هی
فلز و نیزه دار و ستون که بنا می شود بناش می کنی وسیم های لرزان و بنا
های یاد بود انگشتانت بر سیم ها که من می دیدمشان که چه عاشقانه عروج می
کردندو تو هنوز پیراهن سفید بر تن داشتی انگشتانت
استخوان های باریکی دارند و وقتی می زنیشان چه را به یاد سیم ها می آورند
این بنا های سفید و ستون های مر مر و صو معه های کاهگل که اینگونه فریاد
می شوند ، بر می خیزند نیزه به دست و حرف می زنند؟ نت های آبی رنگ تو مرا به پیچ های میا نه و درختان شمشا د و قبیله ام خاطر نشان می کنند چه
تلخ است که ما هم امروز اگر گرانیت داشتیم میدادیم می تراشیدی بنا می شدند
روی سیم های گیتارت و بالا می رفتند چون ستون های سنگی میکل آنژ و بلند می
شدند ، بلند ، درست هم قد فریادت و آرام می شد و سبک و هی می توانست گریه
کند هی
لایه لایه تر می شوم می پرم از بالای بام لایه هایم و ... تو خوبی
الآن؟... در این لایه خوبم چون وجود داریم حالا در این لحظه وبه کار می
برم اما تو گوش کن که این انگشتان سفید استخوانی چگونه هی موج می شوند می
خروشند و می خورند به خزر و کرانه هایش به
کار بردم،دیدی ،آخر به کارم می آمد چون اعصاب گرانیتی انگشتانت و تراش
فریاد هاش که مثل قهوه های امروز غلیظ بود و تلخ، تلخ چون ارتعاش های
فریاد نجیبت دیدی ؟ به کار می آمدم این جمله که تو گفتی مگر ما چه خواسته بودیم؟ و
دعا بلد بودیم اگر براي خودمان و بچه های تلخ سیم های لرزان نبودیم و کافه
های سرد هی مارتی فرید من را زحمت نمی دادیم به جای ما فریاد بزند و
وضعیتمان کمی بهتر بود شاید و
آرامش داشتی اگر، شاید هی غلیظ و تلخ نمی شد اعصاب کف کرده این همه حرف که
پل می زد. پل می زد و هی سفر می کردیم میان یکدیگر و هی بار میزدیم گرانیت
های خام به هم و می تراشیدیم و حرف هامان به جاش درد نمی کرد این همه دعا
بلد بودیم اگر برای خو دمان و کمی آرامش نجیب در سفر هایمان داشتیم به هم
و اگر پول داشتیم می دادیم برایمان روی ستون های سنگ مرمر فریدمن فریاد می
زدند شاید کمی بهتر بود برامان یکی
این فکر های ما را آتش بزند بسوزاند کافه سرد است و یاد بود های خاکستری
آرامش ما را بتراشد بنا کند روی سیم هایمان َفریاد بزنیم یادمان نرود چه
می خواستیم روزی نوشته شده به 28 آبان 85
نویسنده :
سعید هابیل - ساعت ٤:٠۸ ب.ظ روز سهشنبه ٢٧ شهریور ،۱۳۸٦
ازدحام تاریک افکار در باب فاجعه ای تدریجی
سه ماه بود،سه ماه و چند روز که نشسته بود خیره و فقط خودش را می دید، نگاه می کرد به خودش و تقریبا" هیچ حسی نداشت. دیگر به پوست مچاله شده اش عادت کرده بود، البته اگر چیزی مانده بود هنوز. گندیده بود ، خشک شده بود دست آخر کم کم. ذره ذره گندیده بود در این سه ماه و هیچ نفهمیده بود. فقط نگاه کرده بود و دیده بود که پوستش جمع می شود و به استخوان هایش می چسبد. دیده بود و درد نه ،درد نکشیده بود . درد هایش قبلا" بودند،زیاد هم بودندخیلی هم کشیده بود.اصلا" قبلا" زمانی که هنوز پوستش این چنین مثل کاغذ سوخته مچاله و به تنش نچسبیده بود به دردش عادت داشت. ولی حالا نه، فقط نگاه می کرد و کرخت بود ،حسی نداشت ، یعنی برایش نمانده بود. می نگریست و سعی میکرد فاسد شدن تمام اعضای بدنش را خوب به خاطر بسپارد.تنها کاری بود که می توانست بکند.
خوشحال بود که بوی تنش را حس نمی کند، آخر زمانی تنش را دوست داشت. درست بالای سرش ایستاده بود و نگاه می کرد ، همین. حتی به ترس های اولینش فکر نمی کرد، سه ماه پیش یا سه ماه و چند روز دقیقا" نمی دانم . آن موقع که هنوز آبی زیر پوست داشت و تازه زمین خورده بود و سر کله کفتار ها پیدا شده بود و لاش خور هاو ترسیده بود و تمام وجودش تیر کشیده بود و دهانش مزه ی گسی گرفته بود و کفتار ها کنده بودند و خورده بودند از تنش و باز تیر کشیده بود و نگاه کرده بود تکه های تنش را که ازش جدا می شوند و بعد نوبت کرمها شده بود و مورچه ها و بقیه. و حالا سه ماه از آن ترس ها می گذشت ، سه ماه و چند روز اگر درست یادم باشد و دهانش مزه ی نداشت و تیر هم نمی کشید دیگر . تنها یاد گرفته بود که نگاه کند و زباله دان ذهنش را نقب بزند به یاد روز های قبل روز هایی که کسی بود وبرای خود کسانی داشت. اصلا" کسانی داشت؟ ... نمی دانست ، فقط خیره بود همین. خوب که فکر میکرد کسی هم نداشت ، روز های قبل از زمین خوردنش ، خیلی قبل تر حتی. یعنی اول فکر کرده بود دارد و بعد که خوب نگاه کرده بود و دیده بود ، فهمیده بود که ندارد.البته آن روز ها مثل امروز بلد نبود نگاه کند طور دیگری می دید ولی حالا یاد گرفته بود نگاه کند ، هر چند جور دیگر ، دیده بو که کسی نداشته کنارش که فکر هایش را دور بزند با او . مثل این سه ماه چند روز که اول کفتار ها آمده بودند و لاش خور ها و بعد ترس و حالا همه رفته بودند و باز تنها شده بود و کسی نداشت. البته فرقی هم نمی کرد آنچنان ،لا اقل یاد گرفته بود نگاه کند ، هر چند تلخ.
دیگر چیزی ازش نمانده بود. دلش برای صورتش تنگ می شد گاهی و چشم هایش . حالا چیزی نبود دیگر به غیر از کمی پوست پاره به استخوان. گفتم که چشمهایش که بودند جور دیگری میدید ،حالا که نگاه می کرد چشمها نبودند و فقط نگاهش مانده به تنش از آنجا که می نگریست ، درست بالای سرش. سه ماه و چند روز بود که خسته و گرسنه و تشنه نشده بود و دلتنگ بود شاید و دلگیر و جالب بود برایش که هنوز می توانست دلگیر شود و دلتنگ.
تا که آن روز کسی آمده بود و دیده بودش پشت سنگی در کوه که زمین خورده و افتاده و دیگر چیزی ازش باقی نیست و فریاد زده بود و رفته بود. برایش عجیب بود که دیده بودش و نتوانسته بود نگاهش کند . در واقع خود این که دیده شده بود برایش عجیب بود بعد از سه ماه و چند روز که فقط خودش بود که نگاه کرده بود و باقی تنش را دیده بود. اصلا" فراموش کردم که بگویم سه ماه و چند روز پیش وقتی به پا بود ،دلتنگ شده بود از بی کسی اش و نتوانسته بود فریاد بزند و تنها آمده بود کوه که به قول خودش خالی شود و یا فریاد بزند یا نمی دانم چه که افتاده بود و همین . و حالا سه ماه و چند زوز بود که افتاده بود و بلند نشده بود تا آن روز که یکی دیدش و فریاد زد و رفت و چند نفر آمدند از دور نگاهش کردند و کم کم نزدیک شدند با اکراه به باقی مانده تنش دستمال به دهن و یکی که جور دیگری دیده بودش حتی بالا آورده بود و برده بودندش. وگشته بودند از جیب شلوارش کیفی بیرون کشیده بودند و دیده بودند که اسمش علی بوده قبل از اینکه زمین بخورد و برده بودندش و باز تنها شده بود. آنقدر تنها که دیگر حتی خو دش نبود و با قی تنش که نگاهش کند بعد از سه ماه و چند روز نگاه به تکه پوست ها بر استخوان و باقی تنش دل کندن برایش طوری بود . و این بار بی نگاه نشسته بود نقب میزد به گذشته.
اصفهان 86/2/26
نظرات ()
